آتشين زينب كبرى ، فاطمهء بنت الحسين و امّ كلثوم - عليهم السلام - و نمايانگر ابعاد ديگرى از فاجعه‌اى بود كه به همدستى كوفيان در سرزمين كربلا شكل گرفت . امام سجّاد ( ع ) در ابتداى خطبهء تاريخى خود به نصيحت كوفيان پرداخت و هنگامى كه آنها به ظاهر همدلى نشان دادند و اظهار اطاعت كردند فرمود : هيهات ! هيهات ! اى مردم غدّار حيله‌باز كه جز نيرنگ خصلتى در ميان شما نيست ! آيا مىخواهيد آن چه را كه بر سر پدران من آورديد در حقّ من نيز روا داريد ؟ ! به خدا سوگند كه چنين امرى امكان‌پذير نيست ، چرا كه هنوز جراحات دل من بهبود نيافته و مصيبت جدّم رسول خدا و پدر و برادرانم را فراموش نكرده‌ام و تلخى آن از كام من بيرون نرفته و - مرور آن فاجعه - گلوى مرا مىفشارد و اندوه آن در سينهء من هنوز جريان دارد . . . . « 1 » 5 - 3 . روايات منقول از امامان معصوم عليهم السلام دربارهء شهادت امام حسين ( ع ) : روايات بسيارى از ائمّهء معصومين عليهم السلام نقل شده است كه مورد استفاده مورّخان اسلامى و مقتل نگاران عاشورا قرار گرفته و از منابع عمدهء مقتل نگارى در زبان فارسى به شمار مىرود و ما براى تيمّن و تبرّك به نقل معدودى از آنها بسنده مىكنيم : 1 ) امام محمّد باقر ( ع ) فرموده‌اند : ما بَكَتِ السَّماءُ عَلى احَدٍ بَعْدَ يَحيى بن زكريّا الّا علَى الحسين بن على - عليهما السلام - فَانَّها بَكَتْ عَلَيه اربعينَ يوماً . « 2 » بعد از - شهادت - يحيى بن زكريّا ( ص ) آسمان در شهادت كسى نگريست مگر در شهادت امام حسين ( ع ) ، كه به مدّت چهل روز براى مصيبت او گريه كرد ! 2 ) امام صادق ( ع ) گريه و بيتابى كردن در رخدادهاى تلخ را براى بندگان خدا امرى مكروه دانسته‌اند مگر در مصيبت امام حسين ( ع ) كه امرى پسنديده است و پاداش خداوندى را در پى دارد : انَّ البُكاءَ وَ الجَزَعَ مَكروهٌ لِلْعَبدِ فى كُلِّ ما جَزَعَ ، ما خَلَا البُكاءَ وَ الجَزَعَ عَلَى الحسين بن على - عليهما السلام - فَانَّهُ فيهِ مأجور . « 3 »

--> ( 1 ) . همان ، ص 177 تا 179 . ( 2 ) . ثار اللّه ، حاج حسين عندليب به نقل از كامل الزّيارات ، ص 90 ؛ عوالم ، ج 17 ، ص 469 و بحار الانوار ، ج 45 ، ص 211 . ( 3 ) . همان به نقل از كامل الزّيارات ، ص 100 ؛ بحار الانوار ، ص 291 و عوالم ، ج 17 ، ص 533 .